Skrzyczne jest najwyższym szczytem polskiej części Beskidu Śląskiego i jego wysokość wynosi 1257 m n.p.m. Według legendy nazwa szczytu bierze się, od skrzeczenia żab, które zamieszkiwały kiedyś istniejący staw, położony pomiędzy Skrzycznem i Małym Skrzycznem.

Skrzyczne położone jest w masywie Skrzycznego i Małego Skrzycznego, który stanowi boczne ramię w paśmie Baraniej Góry, odgałęziające się od głównej części pasma na Malinowskiej Skale. Pasmo Skrzycznego oddziela dolinę Żylicy, biegnącą po wschodniej stronie masywu, od Kotliny Żywieckiej.

Góra ta cechuje się spadzistymi stokami, które opadają stromo w kierunku doliny Żylicy oraz Kotliny Żywieckiej. Zbocza Skrzycznego są pokryte wielkimi pokrywami rumowiskowymi, pozostałymi po wietrzeniu mrozowym w okresie lodowcowym, które obecnie są porośnięte lasem. Taki układ masywu Skrzycznego powoduje, że prezentuje się on w otaczającym go krajobrazie, jako potężna góra.

Natomiast rzeka Żylica wypływa ze źródeł spod Malinowskiej Skały i Przełęczy Salmopolskiej, by dalej utworzyć malowniczą dolinę, oddzielającą Skrzyczne od grzbietów Kotarza, Beskidka oraz Magury. W dolinie Żylicy położona jest turystyczna miejscowość – Szczyrk.

W budowie geologicznej masywu Skrzycznego dominują grube warstwy piaskowców godulskich. Sprzyja to powstawaniu schronisk skalnych i jaskiń typu szczelinowego, których na stokach Skrzycznego odkryto kilkanaście. Największą z nich jest Jaskinia Pajęcza, której nazwa pochodzi od licznie występujących tam pajęczaków. Jaskinia położona jest na południowo-wschodnich stokach, a długość korytarzy wynosi około 61 m.